RERCY B. SHELLEY- Μετ. ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΟΥΒΑΛΕΡΗΣ

PERCY B. SHELLEY


ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ – ΘΡΗΝΟΣ

Μετάφραση: Βαγγέλης Δουβαλέρης
Ι

Σβήνει ο ήλιος ο ζεστός, ολολύζει ο αγέρας ο ψυχρός
Στενάζουν τα γυμνά κλαδιά, μαραίνονται τα λουλούδια τα ωχρά
Κι ο χρόνος
Πάνω στη γης, το νεκροκρέβατό της, σε σάβανο από φύλλα νεκρά
Ενθάδε κείται.

Εμπρός, σεις οι μήνες, κοπιάστε
Τη σκυτάλη του χινοπώρου πιάστε,
Απ’ το Νοέμβριο ως το Μάη,
Τη θλιβερή σειρά σας πάρτε.
Την κάσα του νεκρού πια χρόνου ξεπροβοδίστε
Κι αγρυπνείτε σαν ίσκιοι αχνοί στο μνήμα της.

ΙΙ

Πέφτει η κρύα η βροχή, το σκουλήκι σέρνεται στη γη
Φουσκώνουνε οι ποταμοί, πένθιμη καμπάνα η βροντή
Εις ανάμνησιν του χρόνου.
Τα χαρωπά χελιδόνια πέταξαν μακρυά, κ’ οι σαύρες τραβήχτηκαν γοργά
Μες στη μονιά τους.

Εμπρός, σεις οι μήνες, κοπιάστε
Στα λευκά ντυθείτε, στα μαύρα, στα σταχτιά
την κάσα του νεκρού πια χρόνου σεις ξεπροβοδίστε
και ποτίστε τον τάφο της δάκρυ το δάκρυ χλοερό.

ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛ - Ανέκδοτο Ποίημα

Ύπαρξη

Του Νίκου Δανιήλ

Εδώ, Κύριε, υποτάσσομαι στο θέλημά Σου
αξίωσα την αγάπη Σου
την πάναγνη δρόσο Σου
και την ουράνια συμφωνία των αστεριών Σου.

Άφησα την ύπαρξή μου να ταξιεύει
στους γαλαξίες της πνοής Σου
και την καρδιά μου την έλουσα
με τις αχτίνες των ήλιων Σου.

Αναλογίζομαι τι έπραξα
τι σκέφτηκα, τι ερωτεύτηκα.
Προχώρησα στα αιωνόβια δάση
και μύρισα τον ήχο των μύθων.

Ιεροφάντες, νεράϊδες και νάνοι
έστησαν χορό.
Άρχοντες των δαχτυλιδιών
ιερουργούσαν στην άμωμη Φύση.

Κύριε, αφήνω το σώμα μου να διαλυθεί
στο Φως των αχτίνων Σου
και την ψυχή μου
να περπατά στις αιώνιες πεδιάδες Σου.

ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ-ΤΖΑΒΑΡΑ

ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ- ΤΖΑΒΑΡΑ

Tο ακρωτηριασμένο πόδι του Νάξιου Κούρου κουβαλάω στην πλάτη μου
τώρα που υπαναχωρούν οι μνήμες, εφόδιο ανεδαφικό και πολεμίστρα μου.
Το παρελθόν δεν εξαγοράζεται σε τραπέζια αργυραμοιβών
με το κομμένο χέρι του Κυναίγυρου, ούτε τα φαγωμένα δόντια του Οδυσσέα.

Οι λογάριθμοι κι οι εξισώσεις των διαπλανητικών ταξιδιών
ασχημονούν πάνω σε πεινασμένα πρόσωπα παιδιών
κι οι παγιδευμένοι στο σκοτάδι αιώνες γεύονται την μυστικοπάθεια
από σκουριασμένες εικόνες στη μούχλα της κατακόμβης.

Ο Πλάτωνας κι ο Θουκυδίδης ,ο Ηρόδοτος και το ρο του Δημοσθένη
δικαιώνονται στο ξεχασμένο ερημητήριο των ασβεστωμένων οστών
κι οι χαμένες τριήρεις σαπίζουν στο βυθό της Σαλαμίνας.
Στις μάχες που δώσαμε για την εδραίωση της δραχμής
με τα σκουληκιασμένα μεροκάματα,
οι παρορμισμένοι στα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά Πελασγοί ακόμα γελάνε μαζί μας.

Στο πλαστικό προσωπείο της καθημερινής ζωής τα χαμένα ιδεογράμματα της Γλώσσας
αυγατίζουν τις πληγές μ' έμβρυα σκοτωμένων λέξεων κι αρχαίων " ευ ειδέναι" .

Η εν Μαραθώνι μάχη τροχίζει την λέξη Ελευθερία επί των επάλξεων
με την ύστατη λάμψη από τα πρόσωπα των σκοτωμένων.
Κάτι με τα οξειδωμένα παράσημα, κάτι με τα κομμένα χέρια και τα πόδια,
κάτι με τον ορυμαγδό των αφηνιασμένων αλόγων,
μεγαλουργήσαμε μ' ομόλογα χρεωστικά, δάνεια και προκαταβολές απόρρητες.

Ενδεής ευμάρεια πλημμύρισε τον μεταλλαγμένο τόπο
καθώς τα χρηματιστήρια διέγραψαν την καμπύλη του κίβδηλου τόξου.
Από τότε οι αναμνήσεις βαραίνουν τον ύπνο μας.
Χωρίς να μπορέσουμε ν' απαρνηθούμε τη μοίρα μας,
τραβήξαμε το λιανοντούφεκο και πήραμε από πίσω τα καμιόνια
με τα πτώματα της Καισαριανής.

Μ' αναγεννώμενη τη σπίθα στο μάτι επαληθεύουμε την μεγαλόπνοη έξαρση
των απειθάρχειτων πυρσών.
Αγέραστος ελληνική εμμονή μας σπρώχνει στη πλεύση του Χάους.
Άρατε Πύλας...