ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ- ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Τώρα που οι δρόμοι στένεψαν
Κι ο αβυσσαλέος χρόνος
Αδυσώπητος προβάλλει στη σκιά
Το σκοτεινό του πρόσωπο

Καιρός να αναλογιστείς κι εσύ
Πως ξόδεψες το δώρο της ζωής

Έζησες λάθρα
Με το φόβο του θανάτου

Ή μαχητής
Με τη σοφία του ευ ζειν.

Αθήνα 11-1-10

Από την ποιητική συλλογή «ΡΑΘΥΜΕΣ ΩΡΕΣ» Εκδόσεις: Αρκαδικές εκδόσεις ΕΠΙΛΟΓΗ.

ΥΓΡΑΣΙΑ- ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΚΑ

Υγρασία

Βραδινή υγρασία
πέρα απ΄ τον Απόλλωνα της Νάξου
και την σοφία των σαμάνων
του Καυκάσου
απ τα οροπέδια φερμένη
του μακρινού Θιβέτ.

Μυρωδιές από χυμούς
κορμών κομμένων του Αμαζονίου
περνάνε πάνω απ τις φαβέλες
στη Βραζιλία,
διανύουν χιλιάδες λεύγες
παν΄ απ την θάλασσα.

Ελληνικός σκούρος καφές,
μικρό τραπέζι, ψάθινη καρέκλα,
ομίχλη πρωινή στον μόλο
στην προκυμαία.
Πίσω απ΄ τα ρούχα και τον πόνο:
αέρας, γη, νερό.

Ξαφνική νεροποντή
το πρόγραμμα αλλάζει της ημέρας
τις σκέψεις με διάθεση υγρή
ντύνει στοργικά
με φύλλα κόκκινα πορτοκαλί
καφέ, μπορντό, λιλά.

Καθάριο φως αμόλυντο
μες από τρισεκατομμύρια φύλλα
σε δάση καταπράσινα πυκνά
φωτοχυσία
στης χλωροφύλλης την ελπίδα
σκεπτομορφές γεννά.

Κοιλιακών συσπάσεις
σε ξαναμμένα σώματα μαυριδερά
ξεγελούν τον πόνο μ΄ ηδονή.
Ελευθερία
αξιώνονται οι τολμηροί
που σπάνε τα δεσμά.

Πλασματικές ημέρες,
καταναλωτισμός σε είδη περιττά .
Ψεύτικα όνειρα, επώνυμα.
Μ΄ άτοκες δόσεις
στην πιστωτική μας κάρτα,
ζούμε εικονικά.

Για κάθε μία απάντηση
που ψάχνω και αναζητώ με πάθος
αυτόματα δημιουργείται
εγκυμοσύνη
με νέες ερωτήσεις δίδυμες
αμείλικτες, σκληρές.

Για κάθε νέα ερώτηση
που έρχεται, μια απάντηση γυρεύω.
Στην μήτρα ιδεών ξαναρχινά
εγκυμοσύνη
με νέες ερωτήσεις δίδυμες
ατέλειωτες, στυγνές.

Από την ποιητική συλλογή "Αχλύς 2"- εκδοσεις ΑΩ

ΑΚΙΝΗΣΙΑ- ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΚΑ

Ακινησία.

Στέκομαι ακίνητος.
Δεξιά μου το Σούνιο, αριστερά η Ακρόπολη.
Μπροστά μου η ζωή που έρχεται,
πίσω μου η ζωή που έγινε εμπειρία.
Πάνω οι δάσκαλοι που έρχονται,
κάτω αυτοί που θα ξανάρθουν.
Στέκομαι ακίνητος.
Η ανάσα μπαινοβγαίνει μέσα μου
αργά, μηχανικά, ανεπαίσθητα
χωρίς ν΄ ακούγεται.
Τίποτε δεν προδίδει πως αναπνέω.
Αναπνέω ή νομίζω πως αναπνέω.
Ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου στο σύμπαν
σε καλά υπολογισμένη αμβλεία γωνία
που μπορεί να προσομοιαστεί
με την καμπυλωμένη γωνία Αγιορείτικης καμπάνας
παραπέμποντας ταυτόχρονα παρά την θηλυκή της ενέργεια,
στην αρσενική αιχμή της γωνίας
της πυραμίδας του Ελληνικού Αργολίδας
4700 χρόνια πριν.
Το νιώθω. Το ξέρω.
Τεντώνω τα δέκα μου δάχτυλα
τόσο ώστε να πιάσω το άπιαστο
-πρώτη φορά το κάνω αλλά
ξέρω πως τόχω ξανακάνει-
κοιτάζοντας αφηρημένα μακριά στον ορίζοντα
παρατηρώντας -ενώ είμαι το ποτάμι-
την ενέργεια που φεύγει ασταμάτητα
την αόρατη για πολλούς
μα υπαρκτή
που απλώνεται σε όλες τις διαστάσεις
με την ταχύτητα του φωτός
αγκαλιάζοντας τους δρόμους, τα κτίρια, τις ψυχές
τα δέντρα, τις πέτρες, το χώμα
εσένα, εμένα, κανένα
τα παιδιά,
ιδίως τα παιδιά,
φορτωμένη πολύεδρους κρυστάλλους θεραπείας
εμποτισμένους με πανάρχαιη σοφία
αιθερικά σμαράγδια, καυτούς αχάτες
αμέθυστους και χαλαζίες, λάπις λάζουλι
που κολυμπούν σε θάλασσες άκουαμαρίνας
χαρούμενοι, ζωηροί,
τραγουδώντας συντονισμένοι με τις σάλπιγγες της μήτρας
το χαρούμενο πένθιμο εμβατήριο
της μήτρας που πάλλεται λίγο πριν δώσει ζωή
ζωή που θάρθει,
ζωή που κάποτε θα φύγει, θα διαβεί την Πύλη

Από την ποιητική συλλογή "Αχλύς 2" εκδοσεις ΑΩ.

ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΕΦΕΛΟΣ; ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ- ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ

ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΑΝΕΦΕΛΟΣ;
Της Κωνσταντίας Δασκαλάκη- Θεοδούλου

Ι
Αν μ’ αγαπάς άφησέ με
στο μαλακό κορμί σου να τινάξω
τα αγκάθια που σκίζουν την ψυχή μου
κι αν σε τρυπήσουν θα ρθω
να αλείψω τις πληγές σου
βάλσαμο να σταλάξω.
Αν μ’ αγαπάς άφησέ με
να σε πάρω και να σ’ αποθέσω
πάνω σε κάτασπρα λινά σεντόνια
με σάνδαλο και ρόδο ποτισμένα
να σκύψω να πιω τους χυμούς σου
που αρδεύουν τη σιωπή και τη γαλήνη.
Αν μ’ αγαπάς άφησέ με.

Ύστερα πάρε με και συ με τη σειρά σου
και αποφάσισε
ποια διαδρομή θα διαλέξεις να με φέρεις
εκεί που σώμα και ψυχή
χωρίς λογοκρισία
βρίσκουνε λόγους να συμφιλιώνονται
μέσα σε ενός
άλλου κορμιού
το αλωνάκι.
II
Αυτό δεν είναι αγάπη
είναι κλυδωνισμοί
πνευμάτων άγουρων
πριν πάρουν την απόφαση
ποιο δρόμο να διαλέξουν.
Αυτό δεν είναι αγάπη
είναι της δίνης η ορμή
και ή πνίγει την πνοή
ή στον αφρό επάνω ανεβάζει
που η ηδονή ετοιμάζει
τη σωτηρία της σάρκας.
Αυτό δεν είναι αγάπη
είναι φωτιά και θειάφι
που καίει ο,τι ξερό
και πεθαμένο στο χώμα σε κρατά.
Αυτό δεν είναι το αεί και το αμήν
η μυστική λίθος
που πάνω της οικοδομεί
τους γρίφους του ο παράδεισος.
Αυτό δεν είναι αγάπη
Έρωτας είναι……..

Από την ποιητική συλλογή «Διαστρωματώσεις». Εκδόσεις : ΔΩΔΩΝΗ

ΣΕΛΗΝΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ- ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

ΣΕΛΗΝΙΑΚΟ ΤΟΠΙΟ
Του Γιώργου Αναγνώστου

Στα ξερά της σελήνης λαγκάδια
Η ερημιά κυλά των αιώνων
Της καρδιάς τα υπόγεια πηγάδια
Ξαγρυπνούν στη σκιά ελαιώνων.

Με σώμα μισό κι ένα μάτι
Μες στη νύχτα το δρόμο δε χάνεις
Στ’ ουρανού μια κουκίδα το χάρτη
Και το στρώμα του ονείρου δαγκάνεις.

Αίμα στάζει απόψε το μέλλον
Του πελάου βαθειά η ρουφήχτρα
Τα μάτια κλειστά των αγγέλων
Κι η γειτονιά της μοίρας μια πήχτρα.

Από την ποιητική συλλογή «Επιστροφή στο Μέλλον». Εκδόσεις: ΣΗΜΑ

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ- ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΜΑΦΡΕΔΑ

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
Του Στέλιου Μαφρέδα

Ο Λούρος, ο Άραχθος ποταμός,
Ο Αμβρακικός κόλπος, το Ιόνιο πέλαγος
Ξέρουν για σένα.
Μαρτύρησε τα μυστικά η αστροφεγγιά,
Σπαρμένο παντού απ’ τη βροχή τα’ όνομα σου,
Ένοικος των κυμάτων το παράπονο μου.

Νύμφη των νερών τον άλλον εαυτό σου,
τρέχεις σε δάση σε βουνοκορφές.

Τώρα μαθαίνουν για σένα
ο Πάρνωνας, ο Ταύγετος,
ο εφιάλτης των παιδικών ονείρων-
ο φοβερός Καιάδας.
Να γαληνέψουνε κι αυτοί.

Κάποτε όμως πρέπει να σε γνωρίσει
κι ο Παντοκράτορας.
Τι κι αν του κρένεις κάθε μέρα.
Δεν ξέρει τι βλασταίνει στα ριζά του,
ποια Ναυσικά ή ποια Άρτεμις
χορεύει στις πλαγιές του.

Ήρθε ο καιρός ν’ αναπαυτούν οι φύλακες των κήπων.

Από την ποιητική συλλογή «Άξονας Περιστροφής». Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ- ΤΗΣ ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Της Άλκηστις Μαυροκέφαλου

Ένα γαλάζιο κοχύλι
στο βάθος της αβύσσου.
Ένα θλιμμένο χαμόγελο
καίγεται στη χρυσαφένεια άμμο.
Το περιστέρι άνοιξε τα φτερά του,
η μέδουσα χαμογέλασε.
«Πετώ ελεύθερος»
Φώναξε….
να φτανε τον ήλιο
να συναντούσε το απροσδόκητο
ν’ άγγιζε το απαράμιλλο
ισορροπώντας σ’ ένα όνειρο.
Έφτασε ο πόλεμος στ’ ακρογιάλι.
Το κορίτσι έπεσε.
Τα’ όνειρο ράγισε
Ρωγμές ονείρων, χείλη της αβύσσου.
τα μαύρα μακριά μαλλιά της
σαν φτερούγες άνοιξαν.
Ταξίδεψε μακριά με την αγάπη, ώσπου
τα μάτια της πήραν το χρώμα της θάλασσας.
Ίσως, τώρα εδώ να είναι
στα χείλη της αβύσσου ανθισμένη,
φευγαλέα σκιά περιστεριού
στη χρυσαφένεια άμμο.

Από την ποιητική συλλογή « Ρωγμές Ονείρων». Εκδόσεις ΑΙΩΡΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Της Ζωής Νικολοπούλου

Στα κύματα διαλύομαι,
μπλέκομαι στα μαλλιά μου,
η άμμος πάνω μου εχθρός,
πικρή αίσθηση. Καλοκαίρι.
Στη θάλασσα περιπλανιέμαι,
ακούω βουητό μες στο νερό,
ανάμεσα μας δεν υπάρχει τίποτα
να χωρίσει τις μέρες και τα χρόνια,
σα να υπήρχαμε πάντα,
αποχαιρετώ την αλαζονεία
της αιωνιότητας.
Διασπώ το μαύρο πουθενά
στ’ αστέρια κάνω παρέα
κι όταν τα βρίσκω βαρετά
πάνω στον ήλιο λιώνω,
μακρινό, πορτοκαλί, να μου θυμίζει
τ’ απογεύματα της θάλασσας.

Από την ποιητική συλλογή « ΕΝ ΖΩΗ». Εκδόσεις: ΔΩΔΩΝΗ

ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ- ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΡΟΥΚΑ

ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Της Μαρίας Ρουκά

Και να που η σιωπή έγινε το θέμα,
Και να που η αγάπη μου πετάχτηκε, με τα λουλούδια μαραμένα
Οι τελευταίες λέξεις σκληρές
Εικόνες-αναμνήσεις-ενοχές
Στιγμές κι αισθήματα κοινά
Σ’ ενός πληγωμένα ερωτευμένου την καρδιά.
Ο χρόνος θα αποσιωπήσει τη ρωγμή
Μα ο χρόνος είναι που φέρνει εμπρός μου
Τη στιγμή, πριν την ερμητική σιωπή σου.
Πόσες ευκαιρίες και ζωές έχω χάσει. Εγώ κι εσύ αποδιωγμένοι
Κι εξαντλημένοι, κι ο πόνος να θερίζει.
Προκλητικά ψεύτικη η ζωή μου!
Προκλητικά πρόστυχη η μοίρα μου!
Προκλητικά οδυνηρή η αγάπη μου!
Δε θα σου στείλω με το φεγγάρι μήνυμα.
Μα ούτε με την αυγή για σένα θα δακρύσω.
Κι ας αργοπόρησα απόψε με της ομίχλης το λιμάνι να αγκιστρωθώ.
20-5-2003

Από την ποιητική συλλογή «Μυρουδιά από γιασεμί και άγριο χορτάρι». Αθήνα 2004

Η ΑΡΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ- ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ

Η ΑΡΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Για δες πόσο όμορφη
είν’ η θάλασσα την αυγή
τα Καλοκαίρια στη Σίβηρη
πως βουτάνε στο κύμα
οι γλάροι και πνίγουν τον πόθο τους .
Κι όπως καθρεφτίζουν
οι όρμοι το σώμα σου
τρελαίνεται ο ήλιος
κι όπως σε φυσάνε οι αύρες
γεννιούνται χιλιάδες
ταξίδια στις βεγγέρες του νου
για εκεί που κρατιέται
η αγάπη αμόλυντη .
Κορίτσι δικό μας
και το δάκρυ σου ακόμα
είναι ένας έρωτας
κι η σιωπή σου ακόμα
είναι ένα ποίημα.
Έμαθες ν ’αγαπάς ό,τι βραχνιάζει
και ξενυχτάει μαζί σου
ό,τι αγγίζει και μουσκεύει τα μάτια σου.
Κι αν σου πω ότι είσαι ένα αγιόκλημα
πάλι εσύ στις νύχτες θα τρέξεις
γιατί φοβάσαι το φως
μη σου πυρπολήσει το όνειρο.
Όμως το όνειρο, είσαι εσύ
τα ταξίδια, εσύ θα τα κάνεις
η Αργώ περιμένει στον όρμο της.
Το ταξίδι σου τώρα αρχίζει
οι ορίζοντες στάζουν
τα δικά σου τα χρώματα
στα βότσαλα λιώνει
την πεθυμιά του ο έρωτας.
Είσαι η αρμονία του κόσμου
αν κι εσύ το πιστέψεις!

ΑΠΕΙΚΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ- ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΝΤΑ

ΑΠΕΙΚΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΕΙΔΙΑ

Χάρισέ μου των υακίνθων το άρωμα
να σου χαρίσω την ευωδιά του βασιλικού
στο περιβόλι των μύρτων
κι έλα να ζήσουμε
τον ψίθυρο της βροχής
κάτω απ’το κεραμίδι της στέγης .
Χάρισέ μου το χελιδόνι του Μάρτη
που επιστρέφει στο σύρμα σου
ν’ ανθίσουμε στις αυλές, την πασχαλιά του Απρίλη .
Όλοι το ξέρουμε.
Ο έρωτας επιστρέφει την Άνοιξη
όταν ο καημός δεν αντέχει
τους κρυψώνες των όρμων
και βγαίνει κουρσάρος στο ξάγναντο
να αιχμαλωτίσει τις Νηρηίδες.
Πρέσβειρα του Ξένιου Θεού
στα νεφελώματα των χρησμών
ποτέ δεν έδωσες πίστη .
Διάλεξες το διάφανο λόγο
τη λάμψη του Απόλλωνα
Έτσι σε κέρδισαν οι Δελφοί
οι ήχοι της λύρας του
κι έγινες ,ένας λόγος στιλπνός
σοφία και σύνεση
κατηχήτρια και κατηχούμενη.
Έτσι έγινες απείκασμα του Φειδία
Νίκη της Σαμοθράκης
θεματοφύλακας των επιγραμμάτων
μη θυμώσουν οι τύμβοι
κι εμφανισθούν άξαφνα οι Κάβειροι
ως χθόνιοι δαίμονες
Το είπε εξάλλου κι ο ποιητής:
“Την οργή των νεκρών να φοβάστε
και τους βράχους των αγαλμάτων”

ΤΟ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΣ- ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΤΑΜΑΤΕΛΟΥ

ΤΟ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΣ

Θέλω να μιλήσω στη γλώσσα σου απλά.
Το λιτό μεσοφόρι μου
στο γυμνό σου σώμα ν’ ακουμπήσω,
ένα μου δάκρυ κι ένα χαμόγελο.
Αυτά έχω σήμερα, μικρή μου Maritte.
Ίσα με τον άλλο μήνα
θα λάβεις τα’ ελαφρύ δεματάκι μου.
Μέσα στ’ αλουμινόχαρτο δεν θα ‘βρεις κάτι
για τα πικραμένα σου χείλη
μα μονάχα το χτενάκι για τα ηλιοκαμένα
μαλλάκια σου,
και το κερί που μου ζήτησες.
Να φυλάγεσαι Maritte
και ν’ ανάβεις το ίδιο κερί σαν σουρουπώνει
έστω μια φορά κάθε δεκαπέντε φεγγάρια,
εκεί που κοιμάται η μάνα σου.
Στο φως του κεριού θα σε βλέπει.
Τότε σιγοψυθύριζέ της το σκοπό για το ποτάμι π’ αγαπούσε
θα δεις που θα σου χαμογελάει τότε σαν άλλοτε.
Αυτό θα την ξεκουράζει να ξέρεις.
Γειά σου Maritte, και το γράμμα σου στείλε
στη νέα μου διεύθυνση, ξέρεις, άλλαξα πάλι υπόγειο.

Από την ποιητική συλλογή " ΕΝ ΤΩ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ". Εκδ. Ιδμων

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ- ΝΙΚΟΣ ΔΑΝΙΗΛ

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ

Εκείνη τη νύχτα
Μίλησαν τ’ αστέρια του Αυγούστου.
Η μυρουδιά της πόλης
Σφίχτηκε στην καρδιά
Κι οι αναμνήσεις χόρεχαν
Στα κλειστά δωμάτια με τα κλιματιστικά

Άρωμα τσιγάρου και καφέ
Χρόνος ύπαρξης ανομολόγητος
Παιχνίδι του νου
Στη θαλπωρή της μόνιμης μοναξιάς.
Κυρίως το καλοκαίρι
Ανάδευαν μέσα της τα ένστιχτα
Κι η ήρεμη πόλη
Χειροκροτούσε τη μοναξιά της.

Ωσμίζονταν κάτι παράξενο στον αέρα
Την ώρα που τα καράβια σάλπαραν για το Αιγαίο
Που οι παραλίες γέμιζαν με σώματα νεανικά
Που άστραφταν στον ήλιο
Γεμάτα σταγόνες ιδρώτα και θάλασσας.

Κι ο ανεκπλήρωτος έρωτας
Βιαιοπραγούσε στη θύμηση του καύσωνα
Και στα αποκαϊδια των εμπρηστών.

Έλειπε το αγέρωχο βασιλόπουλο
Που θάσπαζε τα φράγματα του νου και της ψυχής
Και θα την οδηγούσε σ’ ένα νέο Γάμο.

Νίκος Δανιήλ